پایان خسارت محض؛ از تهدید اسنپ‌بک تا فرصت بازگشت به جامعه جهانی واقعی

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی نیزوا، رهبر معظم انقلاب در همان روزهای نخست برجام، این توافق را به‌دلیل نادیده‌گرفتن شروط اساسی «خسارت محض» توصیف کردند. درحالی‌که خالقان اصلی برجام یعنی آقای روحانی و ظریف بسیاری از نواقص آن، همچون امکان خروج ترامپ یا وجود مکانیسم ماشه را کتمان می‌کردند.

اکنون با وجود تشدید چندبرابری تحریم‌ها، همان مدافعان برجام با بزرگنمایی تهدید اسنپ‌بک تلاش دارند زمینه تحمیل توافقی جدید و خطرناک‌تر را فراهم کنند؛ توافقی که نه‌تنها ضامن امنیت کشور نیست، بلکه می‌تواند بستر جنگ و بحران باشد.

امیرعلی ایرانمهر در یادداشتی تحلیلی تأکید می‌کند امروز باید این تهدید به فرصتی تاریخی تبدیل شود؛ فرصتی برای بازگشت به جامعه جهانی حقیقی، یعنی همان کشورهایی که بزرگ‌ترین اقتصادها و جمعیت جهان را در پیمان‌هایی چون شانگهای و بریکس نمایندگی می‌کنند، نه سه کشور اروپایی که خود با بحران‌های متعدد دست و پنجه نرم می‌کنند.

او با اشاره به حملات جریان غرب‌گرا به پیمان‌های راهبردی با چین و روسیه، تأکید می‌کند این مخالفت‌ها تلاشی برای بستن مسیر اصلی ایران در خنثی‌سازی تبعات اسنپ‌بک است. درحالی‌که پیمان‌های واقعی می‌توانستند طی سال‌های گذشته کشور را به رشد اقتصادی ۸ درصدی برسانند.

ایرانمهر همچنین حملات همزمان اصلاح‌طلبان به چهره‌هایی مانند عراقچی پس از سخنان وزیر خارجه مبنی بر بی‌فایده‌بودن مذاکره با آمریکا را نشانه‌ای از جاده‌صاف‌کنی این جریان برای پروژه‌های جدید غرب می‌داند.

او یادآوری می‌کند که تعلیق غنی‌سازی در دولت خاتمی، بتن‌ریزی در رآکتورهای هسته‌ای و اجرای یک‌طرفه برجام همه آزموده شده‌اند و نتیجه‌ای جز افزایش فشارها، ترور دانشمندان هسته‌ای و تعهدات یک‌سویه نداشته است.

ایرانمهر شرط جدید اروپایی‌ها برای مذاکره بر سر توان موشکی ایران را همان مسیری می‌داند که امنیت کشور را هدف گرفته است. در حالی‌که توان دفاعی و همبستگی ملی عامل اصلی بازدارندگی بوده و هست.

او با نقل قولی از سردار شهید قاسم سلیمانی تأکید می‌کند: «فرصتی که در تهدیدها هست، در خود فرصت‌ها نیست.» به گفته او، ایران باید این تهدید را به فرصتی برای پایان‌دادن به چرخه معطل‌ماندن پشت درِ اروپا و آمریکا و ورود به عرصه استقلال و خوداتکایی تبدیل کند.

ایرانمهر در پایان نتیجه می‌گیرد: مکانیسم ماشه اگر هم وجود نداشت، بهتر بود؛ اما حالا که هست، می‌تواند نقطه پایان بر رویای غرب‌گرایان و آغازی برای حرکت ایران به‌عنوان یکی از ارکان نظم نوین جهانی باشد.

انتهای خبر/