«کنارگذر غدیر؛ پروژه‌ای که در پیچِ «به‌زودی» گیر کرده است!»

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری نیزوا،کنارگذر شرقی بلوار غدیر، یکی از پروژه‌های مهم مدیریت شهری مهدی‌شهر، قرار بود بخشی از بار ترافیکی بلوار انقلاب و بلوار شهید سلیمانی را کاهش دهد و در کنار آن، به‌عنوان مسیر جایگزین در شرایط اضطراری و یکی از الزامات پدافندی شهر مورد استفاده قرار گیرد.
بر اساس اعلام‌های قبلی، فاز نخست پروژه به طول حدود یک‌ونیم کیلومتر، از میدان جمهوری تا خیابان شهید سقاییان، با اعتبار ۳۰ میلیارد تومان در حال اجرا بوده و قرار بود به‌زودی به بهره‌برداری برسد. حتی برای تکمیل کل مسیر سه‌ونیم کیلومتری نیز رقمی در حدود ۱۰۰ میلیارد تومان برآورد شده بود.
اما حالا، با گذشت زمان، مسئله اصلی این است: این «به‌زودی» دقیقاً چه زمانی قرار است به «افتتاح» تبدیل شود؟

یک پروژه و چند روایت زمانی

مرور اظهارات شهردار مهدی‌شهر در مقاطع مختلف، تصویر قابل تأملی از روند این پروژه ارائه می‌دهد.
در ۲۱ شهریور ۱۴۰۴، صحبت از اجرای فاز نخست و نزدیک بودن بهره‌برداری پروژه بود.
در ۶ آبان ۱۴۰۴، شهردار اعلام کرد پروژه بیش از ۹۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد و پس از جدول‌کشی، تسطیح، آماده‌سازی، فضای سبز و اقدامات مشابه، عملیات آسفالت نیز انجام خواهد شد.
در ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، کنارگذر شرقی بار دیگر در فهرست پروژه‌های عمرانی قابل افتتاح مهدی‌شهر قرار گرفت.
اما در ۲۷ مرداد ۱۴۰۵، روایت تغییر کرد؛ این بار اعلام شد فاز نخست انجام شده و اقدامات لازم برای تکمیل مراحل باقی‌مانده و قرار گرفتن پروژه در مسیر بهره‌برداری در حال پیگیری است.
و در تازه‌ترین توضیحات مطرح‌شده درباره پروژه، موضوع جابجایی تأسیسات و تکمیل روشنایی به‌عنوان مهم‌ترین موانع باقی‌مانده برای بهره‌برداری کامل عنوان شده است.
این زنجیره اظهارات یک سؤال جدی را پیش روی مدیریت شهری و دستگاه‌های متولی قرار می‌دهد:
اگر پروژه در آبان ۱۴۰۴ بیش از ۹۰ درصد پیشرفت داشته و در بهمن همان سال در زمره طرح‌های قابل افتتاح معرفی شده، چرا در شهریور ۱۴۰۶ همچنان شهروندان باید منتظر رفع موانع و تکمیل زیرساخت‌ها باشند؟

مشکل فقط آسفالت نیست

موضوع کنارگذر غدیر صرفاً افتتاح یک خیابان جدید نیست. این پروژه قرار است بخشی از شبکه معابر مهدی‌شهر را تکمیل کند و در صورت بهره‌برداری، امکان توزیع بهتر جریان ترافیکی و کاهش فشار بر معابر اصلی شهر را فراهم آورد.
از سوی دیگر، در توضیحات قبلی برای این پروژه، موضوعاتی همچون ایجاد مسیر جایگزین در شرایط اضطراری، کاهش خطرات مرتبط با ریزش قنات طالب‌آباد و زمینه‌سازی برای توسعه گردشگری نیز مطرح شده است.
بنابراین طولانی شدن بهره‌برداری از چنین پروژه‌ای، فقط به تأخیر در افتتاح یک طرح عمرانی محدود نمی‌شود؛ بلکه می‌تواند به معنای به تعویق افتادن بخشی از اهداف ترافیکی، پدافندی و توسعه‌ای شهر باشد.

پروژه‌ای که نباید در «دومینو» گرفتار شود

نکته قابل تأمل دیگر این است که بخش‌هایی از پروژه که از سوی شهرداری اجرا شده، ظاهراً به موانعی خارج از عملیات عمرانی مستقیم شهرداری گره خورده است؛ از جابه‌جایی تأسیسات گرفته تا تکمیل روشنایی و هماهنگی با دستگاه‌های دیگر.
اینجاست که سؤال اصلی از مدیریت شهری فقط این نیست که «چه مقدار از پروژه ساخته شده؟»
بلکه پرسش مهم‌تر این است که:
برای هماهنگی دستگاه‌ها، رفع موانع و جلوگیری از قرار گرفتن پروژه در یک زنجیره فرسایشی از تأخیرها، چه برنامه زمان‌بندی مشخصی وجود داشته و دارد؟
پروژه‌ای که از سال گذشته وارد مرحله اجرا شده و بارها در سخنان مسئولان در آستانه بهره‌برداری قرار گرفته، نباید هر بار به دلیل یک حلقه جدید از موانع، یک گام دیگر از افتتاح فاصله بگیرد.

مطالبه شهروندان؛ تاریخ دقیق، نه «به‌زودی»

امروز شهروندان مهدی‌شهر بیش از آنکه نیازمند تکرار اهمیت پروژه باشند، نیازمند زمان‌بندی شفاف هستند.
اگر مشکل اصلی جابه‌جایی تأسیسات است، دستگاه متولی، زمان آغاز و پایان این عملیات چه زمانی است؟
اگر روشنایی مانع بهره‌برداری است، چه میزان از عملیات باقی مانده و چه تاریخی برای اتمام آن تعیین شده است؟
اگر پروژه آماده بهره‌برداری است، چرا تاکنون مسیر به روی شهروندان باز نشده است؟
و اگر هنوز موانع جدی دیگری وجود دارد، چرا باید هر چند ماه یک‌بار خبر «بهره‌برداری قریب‌الوقوع» منتشر شود؟
کنارگذر شرقی بلوار غدیر امروز بیش از هر چیز به تقویم اجرایی شفاف، مسئولیت‌پذیری بین دستگاهی و یک تاریخ قطعی برای بهره‌برداری نیاز دارد.
مردم مهدی‌شهر سال‌هاست منتظر تکمیل این مسیر هستند؛ حالا زمان آن رسیده که «به‌زودی» از ادبیات وعده‌ها خارج و به یک تاریخ مشخص روی تقویم شهر تبدیل شود.